Yalnızlık

Geçenlerde izlediğim bir video ekonomisiyle, hayat standartlarıyla öve öve bitiremediğimiz gelişmiş ülkelerde insanlığın nasıl da yerlerde gezdiğini özetler nitelikteydi [1]. Gençliğinde, çalıştığı dönemlerde yakınları ve iş arkadaşlarıyla mükemmel vakit geçiren bu insanlar yaşlılıklarında bırakın onlarla oturup sohbet etmeyi, ellerini tutacak bir insan bile bulamıyorlar. Sizin de mutlaka dikkatinizi çekmiştir, yabancı filmlerde ve yine yabancı videolarda hemen her evde en az bir köpek görürsünüz. Bu köpeklerle insanlar aynı yatakta yatar, aynı masada birlikte yemek yer. Konu hayvan sevgisi falan değil, konu insanların, çocukların yerini alan hayvanlarda. Evde köpek beslemenin insan sağlığı açısından etkilerini sizlerin ilgisine bırakıyorum.

Yine geçenlerde arkadaş ortamında konuşuyorduk. Çevremizden duyuyoruz, emekli maaşı olan eşini kaybetmiş bazı büyükler huzur evine taşınmak istiyorlarmış. Orada 7/24 sağlık personeli var, oturup konuşacak insanlar var. “Olur mu öyle şey!” diyemedik, onlarca çocuğunuz olsa, hiç biri yanınızda olmasa ve bir ekmek almak için bile kendiniz dışarı çıkmak zorunda kalıyorsanız … kendimi onların yerine koydum ve ürperdim açıkçası.

Gelecekte her evde hizmetçi robotlar olacak diye konuşuyoruz ya, şu haber de bu konuyla bağlantılı [2]. Evde evcil hayvan beslemeye benziyor. Sizinle konuşuyor, gülüyor, sizi eğlendiriyor. Araştırmacılar robotları “daha insansı” yapmaya çalışıyorlar ya, işin içinde “yalnızlık” korkusu mu var dersiniz? [3] Bu bazen kalabalık ortamlarda da başımıza gelmiyor mu? Herkesten farklı düşündüğünüzde, kalabalıkta kendinizi hiç yalnız hissettiğiniz olmadı mı?

Tüm dünyada nüfus yaşlanıyor, yani insanlar kendi anne babalarına kıyasla daha uzun süre yaşıyorlar. Bu da yaşlı bakım hizmetlerini ön plana çıkarıyor. Okullarda bunun bölümleri var artık. 20’li yaşlarda babalarımız askere gider, 20-30 kişilik koğuşlarda yatarlardı. Askerlik anılarını anlatırken onları ilgiyle dinlerdik. Acaba 50 yıl sonra, 70’li yaşlarına geldiklerinde, bu sefer de onları yine 20-30 kişilik odalarda, huzur evlerinde mi ziyaret edeceğiz? Bu insanlar hayatının son günlerini, hiç tanımadıkları insanlarla aynı odayı, hatta aynı hayatı yaşamak için mi bunca çaba harcadılar? Koca bir ömür, çoluk çocuk, eş dost ve gideceğiniz son mesken huzur evi! Elinizi tutacak sıcak bir el bulmak için sığındığınız son durak!

Bazen çevremde delikanlılar ya da genç kızlar görüyorum, yürüyüşü, oturması, kalkması, konuşması, kahkaha atması “küçük dağları ben yarattım” edasında. Sonra bir an, bir film şeridi gibi onların 70, 80’li yaşlardaki halleri geliyor gözümün önüne, yine çok ürpertici. Bugün amir, yönetici, patron, müdür ya da şef konumunda olan insanlar geliyor yine aklıma. Müsteşar, milletvekili ya da bakan, fark etmez, aynı şey. Astığı astık, kestiği kestik! Aslında olay “adalet” ve “merhamet” duygusunda gizli. İnsanlara karşı, çalışanlarınıza karşı, çevrenize karşı “adaletli” ve “merhametli” iseniz, korkmayın, hiç endişe etmeyin, ihtiyacınız olduğunda sizin de elinizi tutacak bir sıcak el mutlaka olacaktır!

W13-Yaslilar-Haftasi

Yunus Emre’nin bir şiiriyle yazımızı bitirelim ama sonumuzun böyle olmaması için de dua edelim:

Bir garip ölmüş diyeler

Üç günden sonra duyalar

Soğuk su ile yuyalar

Şöyle garip bencileyin

[1]: https://www.youtube.com/watch?v=31dfOzNlGks

[2]: https://www.xtrlarge.com/2018/12/29/lovot-insanlari-seven-robot/

[3]: http://www.pudra.com/saglikli-yasam/psikoloji/yalnizlik-korkusunu-yenmenin-yollari-22905.htm

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s